Tül perde ömrü ne kadardır? Bir evin içinde kalan hatıralar
Bazı sorular vardır, ilk bakışta teknik bir şey soruyormuşsun gibi durur ama aslında kalbinin bir köşesine dokunur. “Tül perde ömrü ne kadardır?” diye sorduğum gün, aslında kumaşın dayanıklılığını değil, bir evin ne kadar hatıra taşıyabileceğini merak ediyordum.
Kayseri’de yaşıyorum. 25 yaşındayım ve garip bir şekilde, günlüğüme en çok ev içindeki küçük şeyleri yazıyorum. İnsanlar büyük olayları beklerken ben perdelerin nasıl sarardığını, ışığın odada nasıl değiştiğini not alıyorum. Çünkü bazı duygular büyük cümlelerle değil, ince tüllerin arasından sızan ışıkla anlatılıyor.
Eski ev, eski tül ve içimde büyüyen o sessiz kırılma
Her şey annemin sabah perdeleri açmasıyla başladı. O gün uykusuzdum. Üniversiteden mezun olalı çok olmamıştı ve hayatımın bir yönü sürekli eksik gibi hissediyordum. Kahvaltı masasında sessizlik vardı. Çatal sesleri bile fazla anlamlıydı sanki.
O sırada gözüm tüllere takıldı. Hafif sararmış, kenarları ince ince yıpranmıştı. Annem fark etmeden onları düzeltiyordu. İşte o an içimden şu cümle geçti: “Tül perde ömrü ne kadardır?”
Ama aslında sorduğum şey bu değildi. Ben, bu evin bizsiz kaldığında ne kadar dayanacağını merak ediyordum.
İçimde garip bir hayal kırıklığı vardı. Çünkü büyüdüğümü hissediyordum ama ev sanki hâlâ aynı yerde kalmıştı. Tüller bile bunu biliyor gibiydi.
Tül perde ömrü ne kadardır? sorusunu ilk yazdığım gün
O akşam günlüğüme uzun uzun yazdım. Ellerim titriyordu.
“Tül perde ömrü ne kadardır? Bir evin içindeki ışık ne kadar dayanır?”
Bunu yazarken aslında şunu hissediyordum: Benim çocukluğum yavaş yavaş yıpranıyor. Tıpkı güneş gören bir tül gibi… önce parlak, sonra soluk, sonra neredeyse görünmez.
O gün ilk kez büyümenin sadece özgürlük olmadığını düşündüm. Bir şeyleri geride bırakmak da vardı. Ve bu fikir içimde ince bir sızı bıraktı.
Kayseri’de bir kış sabahı ve değişen ışık
Kış geldiğinde evin içi daha sessiz olur Kayseri’de. Dışarıda sert bir soğuk, içeride ise ağır bir durgunluk vardır. O sabahlardan birinde annem yine perdeleri açtı.
Işık odaya doldu ama eskisi gibi değildi. Sanki tül, ışığı eskisi kadar iyi taşıyamıyordu.
İşte o an tekrar düşündüm: “Tül perde ömrü ne kadardır?” Ama bu kez sorunun içinde bir korku vardı.
Çünkü fark ettim ki, tüller sadece kirlenmiyor ya da sararmıyor. Aynı zamanda bir şeyleri de hatırlatıyor. Geçen zamanı, değişen insanları, büyüyen sessizlikleri…
Annem mutfaktan seslendi:
“Bunları değiştirmek lazım artık.”
O cümleyi duyduğumda içimde garip bir boşluk oluştu. Sanki sadece bir perde değil, evin hafızası da değişecekti.
Değiştirmek kelimesinin ağırlığı
O gece uzun süre uyuyamadım. Pencereden dışarı baktım. Sokak lambasının ışığı tülün arkasında kırılıyordu.
Kendi kendime tekrar ettim:
“Tül perde ömrü ne kadardır?”
Bu soruya cevap ararken aslında şunu hissediyordum: Bazı şeylerin ömrü, fiziksel dayanıklılıkla değil, bizim onlara yüklediğimiz anlamla ölçülür.
Bir tül perde belki beş yıl dayanır, belki on yıl. Ama bazı anılar onun içinde daha uzun yaşar.
Benim için o tül, sabahları uyanma sesiydi. Annemin mutfaktan gelen tıkırtısıydı. Babamın sessiz gazete okuma haliydi. Ve benim hep ertelediğim kararlarım…
Yeni tül geldiğinde içimdeki garip boşluk
Bir hafta sonra yeni tüller geldi. Bembeyaz, fazla temiz, fazla yeni… İlk bakışta güzel ama biraz yabancı.
Anneme yardım ederken ellerim istemsizce eski tüllere gitti. Onları çıkarırken içimde garip bir suçluluk hissettim. Sanki bir şeyi atmak değil de, hatıraları kaldırmak gibiydi.
Yeni tül takıldığında ev daha aydınlık oldu. Ama ben daha ağır hissettim.
O an net bir şekilde düşündüm:
“Tül perde ömrü ne kadardır?”
Belki de cevap şuydu: İnsan onları değiştirmeye hazır olana kadar.
Yeni ışık, eski duygular
Yeni tülün arasından geçen ışık daha keskin, daha temizdi. Ama eski yumuşaklık yoktu. O yumuşaklıkla birlikte sanki evin sesi de değişmişti.
Günlüğüme yazdım:
“Bugün ev daha aydınlık ama ben daha yalnızım.”
Bu cümleyi yazarken ağladığımı hatırlıyorum. Çünkü fark ettim ki bazı değişimler iyileştirmiyor, sadece yer değiştiriyor.
Tül perde ömrü ne kadardır? sorusunun içimde bıraktığı iz
Merhaba Kohi ziyaretçileri! Günümüzün konusu: “Tül perde ömrü ne kadardır”. Hazırsanız başlayalım!
Zaman geçtikçe o soruya farklı cevaplar vermeye başladım.
“Tül perde ömrü ne kadardır?” artık benim için teknik bir soru değildi. Bir evin içindeki hayat döngüsünü anlatıyordu.
Kayseri’de günler geçtikçe yeni tül de alışıldı. İnsanlar her şeye alışıyor, bu çok tuhaf bir gerçek. Ama ben hâlâ bazen eski tülleri düşünüyorum.
Onların hafif sarı tonunu… ışığı kırarken oluşturduğu o sıcaklığı…
İnsanın kendi ömrünü perdeyle anlaması
Bir akşam yürüyüşten dönerken kendime şunu sordum:
“Benim ömrüm ne kadar?”
Sonra hemen gülümsedim. Çünkü aynı mantıkla düşündüm:
“Tül perde ömrü ne kadardır?”
Belki de mesele süre değil, neyi taşıdığın.
Bir tül perde yıllarca aynı pencerede kalabilir ama asıl önemli olan, o süre boyunca hangi sabahlara tanıklık ettiğidir.
Ben de kendi hayatımı böyle düşünmeye başladım. Kaç yıl yaşadığım değil, hangi anları taşıdığım önemliydi.
Hatıraların yıpranma payı
Günlüklerime baktığımda fark ediyorum: bazı anılar net, bazıları silik. Tıpkı eski tüller gibi.
Bazı hatıralar ışığı olduğu gibi geçiriyor, bazıları kırıyor, bazıları ise tamamen gölgeliyor.
Ve belki de insan dediğimiz şey, kendi içindeki tüllerin toplamı.
Sonra öğrendiğim şey
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Tuz ruhu çeliğe zarar verir mi ?
Zaman geçtikçe şunu öğrendim: “Tül perde ömrü ne kadardır?” sorusunun net bir cevabı yok.
Ama bir his var:
Bir şeyleri değiştirdiğinde sadece eşyalar değişmiyor. Sen de değişiyorsun.
Kayseri’de akşam güneşi yeni tülün içinden süzülürken artık üzülmüyorum. Sadece bakıyorum.
Çünkü biliyorum ki her tül, bir dönemin sessiz tanığı.
Ve her değişim, içimde yeni bir sayfa açıyor.
Ama yine de bazen eski tülün hafif sararmış ışığını özlüyorum.
Kohi okurlarıyla “Tül perde ömrü ne kadardır” konusunu paylaşmak gerçekten güzeldi. Bir sonraki yazımızda görüşmek üzere!